DigiDenkertjes

OverDigiDenken

Laatste reacties

Laatste berichten

De Digidenker

  • De Digidenker
    Wie is de DigidenkeR?


    Een Weegschaal uit 1967, die werkt vanuit het gevoel.

    Een MeedenkeR die alleengaand was, maar wel open stond voor de kennismaking met die vrouw die ook met haar innerlijke ogen kijkt. Dankzij web-log is die heel bijzondere vrouw sinds eind 2004 werkelijkheid geworden....

    Een Kreatief mens (met een k, want anders vind ik het niet creatief) die voor zijn boterham schrijft, ontwerpt, dingen bedenkt en met zijn vreemde gedachtenkronkels anderen enthousiasmeert om te komen tot vernieuwende ideeën.

    Een wereldburger die gelooft in de mens, die officieel katholiek is, maar die open staat voor de gedachten van anderen, zolang zij maar niet denken dat anderen lichamelijk of geestelijk pijn doen in het kader van het geloof is toegestaan.

    Een liefhebber van een breed scala aan muziek, theater, goede Radio- en TV-programma's en het prachtige Ierland.









    Denken

    Als je gaat denken
    dan wordt alles zo belangrijk,
    dan wordt je kleine 'ik'
    ontiegelijke omvangrijk,

    als je niet ophoudt
    met dat in je zelf te spitten,
    lig je te piekeren,
    als de and'ren lekker pitten.


    Toon Hermans

Neem inhoud van deze site over (XML)
web-log.nl, powered by TypePad

« en het is nog helemaal geen 1 april... | Hoofdmenu | Log en elegant »

1 maart 2006

carnaval kan waanzinnig (leuk) zijn

Poe hee...

(Er staat een paard in de gang... de carnavalsplaat van de eeuw?)

Carnaval 2006 zijn wat mij betreft een paar onvergetelijke dagen geworden.
Zoals ik al had aangegeven, mocht ik een combinatie van mijn humor en mijn taalkundige creativiteit laten zien tijdens de pronkzitting. Dat bleek dus een bijzondere avond te worden, en in het bijzonder de twee weken erna.

Ik wil niet te veel uitweiden over deze avond, waar ik met gemengde gevoelens op terug kijk. In het kort komt het er op neer dat er bijna 500 mensen in een grote feesttent zaten en dat er van die 500 er één was die zich door een onschuldige grap gekrenkt voelde, er een paar bestuursleden waren die, ondanks hun drukke bezigheden meenden dat bepaalde keuzes niet door de beugel konden en uit plaatsvervangende schaamte een excuusbrief richting gemeente hebben gestuurd en met die gekrenkte mevrouw zijn gaan praten. Op zich natuurlijk best goed om fouten te herstellen, maar als ik terugkijk naar de wijze waarop dit zich allemaal afspeelde, dan kan ik weer kwaad worden. Ze waren een beetje vergeten om ook mijn kant van het verhaal te horen....

Een bevriende theatermaker en ervaren buutreedner had mijn tekst vooraf, net als de contactpersoon van de vereniging, gelezen. De carnavalist adviseerde om één mop niet te gebruiken, puur omdat het onderwerp gevoelig zou kunnen liggen. Verder was het goed.
De buut zelf heb ik compleet opgenomen, met het doel dit achteraf kritisch terug te kijken om er van te leren. Dit terugkijken heb ik een paar dagen na de pronkzitting gedaan, samen met mijn theaterpartner. Zijn oordeel was helder en duidelijk.... Gelet op de eerste keer (dit is toch een geheel eigen discipline binnen het theatervak) vond hij het zeker niet slecht en als hij een cijfer moest geven, dan zou het zeker in de buurt van de acht zijn! Ik was blij, maar had toch een raar gevoel...

Een paar dagen later een telefoontje... of ik 's avonds op de evaluatie kon komen... Ik kon niet, of ik dan maandag kon komen? Het regende die woensdag niet, maar toch voelde ik nattigheid... evaluatie? Via de dorpstamtam wist ik dat er maandagavond ook al een bijeenkomst was geweest... en toen was het nog niet nodig dat ik langs kwam...

Ik stond achter mijn buut en met de acht van iemand met verstand van zaken in mijn achterhoofd ging ik naar de slachtbank... Het leek vechten tegen de bierkaai en na een half uur besloot ik dat communicatie van twee kanten moet komen en dat het anders zinloze tijdverspilling is... Op dat moment leek het me beter om niet verder te gaan en te gaan...

Gelukkig stond ik er niet alleen voor... om een lang verhaal kort te houden, er zijn die nacht diverse telefoontjes en lange skypegesprekken geweest en later hoorde ik dat er zelfs rond middernacht een crisisteam op pad moest. Gevolg was dat er de volgende morgen een goed gesprek was met de voorzitter.... gelukkig... want ik wilde diep in mijn hart niet dat het blagenbal de dupe zou worden... Samen met mijn theatermaat zouden wij namelijk het optreden tijdens de kindermiddag verzorgen.

Zaterdagmiddag hebben we voor bijna 300 kinderen twee keer een half uur opgetreden... een verademing, want ze deden heerlijk mee, lachten, zongen en dansten en kropen bijna tussen ons in op het podium. In het eerste deel kwam ik met megafoon en sirene als Politieagent Dubbel, met de Sterkste arm der wet! de zaal in lopen.... De burgemeester zou zo komen om het blagenbal officieel te openen! We moesten dus het volkslied oefenen, de kinderen moesten net doen of ze niets roken, want de burgemeester had uien en bruine bonensoep gegeten, en ze mochten armpje worstelen tegen mij! (Ik blijf erbij dat ik de sterkste ben! Een klein prinsesje van 5 kan toch niet van mij winnen! Ik had per slot van rekening net een slok speciaal dieetwater gedronken!) Wat er precies is gebeurd weet ik niet meer, alleen dat ik plotseling een gitaar spelende burgemeester hoorde zingen over de meester en juf van de school...

In het tweede deel was ik het HODS van de ODS! Als Hoofd Olympische Dans Spelen mocht ik mijn Mascotte Drumpie (nee, dit is geen sluikreclame voor tabaksproducten) voorstellen. Samen hebben we de kinderen en hun ouders de belangrijkste dans van de ODS geleerd... en dat bleek via diverse dansen de Polonaise te zijn!

Ik zag de kinderen genieten, net als ouders. Het was een hele stap en vooraf merkte ik een bepaalde sfeer bij een aantal mensen. Ik ben blij toch voor mezelf en voor de kinderen te hebben gekozen, want na afloop bleek dat ook de bestuursleden diep in hun hart kind zijn en genoten van de sfeer die we samen creëerden...

Zondag stond ik de optocht te filmen om met half-vasten via het eigen tv-kanaal in het bejaardenhuis te laten zien... net voor het moment dat de prinsenwagen langs komt, is er altijd een wagen van de vereniging die soep en hamburgers uitdeelt aan de leden om warm te blijven...
De enthousiaste reacties van de carnavalisten en het broodje hamburger dat ik in mijn hand gedrukt kreeg zeiden meer dan ik in de voorgaande 858 woorden had kunnen zeggen...



Oja, wil je de buut nalezen? stuur dan even een mailtje en ik geef je een linkje waar de tekst te vinden is...


TrackBack

TrackBack URL van dit bericht:
http://beheerpagina.web-log.nl/t/trackback/130468/2854050

Hieronder vind je links naar weblogs die verwijzen naar carnaval kan waanzinnig (leuk) zijn:

Reacties

driemaal alaaf!! :D

Eind goed, al goed zou ik zeggen. Jammer dat een zo'n overgevoelige reactie zoveel storm kan doen opwaaien... Trek 't je niet aan :D

Eeuuuhh, knappe mascotte hoor, maar zag die mascotte van jou er niet anders uit? Volgens mij was het (overigens niet slecht uitziend) iemand van het mannelijk geslacht... :D

Hey Digi..wat gaaf dat jullie er weer waren. Helaas kon ik niet echt een gesprek voeren. Ik moest me rustig houden tussen de sets door en er waren al zoveel mensen die ik even gedag moest zeggen. Vandaar dat ik overal maar even vluchtig ben geweest. Maar ik was oprecht blij met de komst. Het had vast leuke herinneringen voor jullie?

Kom je vandaag nog koffiedrinken? Er is een taart gebracht door een zéér tevreden klant van jou!

Hhhmmmmmmmmm.... de taart was heerlijk!!! :D :D 8) ;)

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.